Carta desde la vida nómada o actualización final.

Ya lo sabéis. Hoy es el último día de mi viaje. Tras más de 6 meses de aventura a través del fascinante continente que es Asia, ha llegado la hora de regresar.

El momento que de tan distante parecía invisible se ha ido perfilando a medida que el imparable paso del tiempo me ha llevado hasta él. Es hora de volver. Y lo hago con una satisfacción más que enorme, con el sentimiento de haber cumplido la gran mayoría de objetivos que de alguna manera me fui marcando en el día a día de esta aventura sin final fijo.

No obstante, y antes no me enrede, este no pretende ser ni mucho menos un post conclusión. No aún. Éste vendrá cuando la trepidación de la experiencia gane calma y todo se aposente dentro de mi.

Así que a falta de actualizaciones en el blog estos últimos días, me veo obligado a contaros qué ha sido de mi en las últimas semanas.

Tras pasar otro mes entero en China, hice camino hacia el oeste y crucé la frontera con Kirguistán, iniciando la última etapa de mi gran viaje asiático. Ha sido así como este último mes lo he pasado en Asia Central, más en concreto en Kirguistán, Kazajistán y Uzbekistán, países que han dejado en mi una gran huella.

De las montañas de Kirguistán, al desierto de Uzbekistán, del extremo sovietismo aún palpable en las capitales de estos países a pequeñas joyas testigos del gran acontecimiento comercial, económico, social e ideológico que un día fue la Ruta de la Seda.

Pero lo que sí quería hacer antes que acabara el viaje era mandarle una carta a alguien que conozco muy bien aunque hace mucho que no veo. Aprovechando aún los últimos momentos de esta aventura, no he podido enviarle una carta al Blai que volverá a sentir el despertar desde el mismo lugar cada día. Un Blai que ni mucho menos será el que se quedó en el limbo en enero, pero un Blai que tampoco será el que durante estos casi 7 meses ha aprendido de tierras de Asia.

Así que, sin más preámbulos, allá va:

Te escribo aún desde el nomadismo que los días y noches han acompañado tu vida los últimos casi 7 meses de tu existencia. Te escribo desde la tranquilidad y la facilidad del que sabe que no tiene ataduras, retos que cumplir, objetivos que marcar ni cosas a demostrar. Te escribo desde un estado de ánimo efímero aunque eterno en tu interior. Te escribo para recordarte que cuando quieras podrás regresar a este lugar llamado mundo, a este mundo llamado a ser nómada.

Hace ya varios días que inevitablemente has ido contando las horas que le restaban a tu sueño, a tu aventura, a tu decisión. Y para qué nos vamos a engañar, cada día lo hacías con más ganas de que llegara ese fatídico momento en el que tomar un vuelo de regreso a la simpleza. Estos últimos días has estado más allá que aquí. Has vuelto a tener planes fijos, has vuelto a idear una parálisis en tu libertad que tan absoluta has creado. No obstante, también has vuelto a soñar con los abrazos de los que te quieren, con los de los que tu quieres, con caricias, con instantáneas que forman parte de un recuerdo tan borroso que parecen irreales.

No te preocupes. El Mediterráneo allí estará, junto a las almas de aquellos con los que llevas soñando tantos meses. Y es que bien sabes que estas almas han sido en muchas ocasiones la única grieta abierta de la experiencia de tu vida. Pero ellas, por suerte, allí estarán cuando regreses a la normalidad que dicen que es la vida no nómada.

Han sido 7 meses de grandes experiencias, de grandes aprendizajes y de grandes momentos, pero sobre todo, han sido tus 7 meses. Eso no lo olvides nunca. La libertad que un día te propusiste la has ido tejiendo día a día, con hilos de plata e incluso de oro. Por primera vez en tu vida, has cogido el lápiz que lo sostiene todo y has dibujado –sin boceto previo- tu propio camino, el de tu vida, el de tus sueños. Borrando los miedos o dejándolos como muestra de que los errores forman una parte casi más importante que los logros. Has sido tú. Más que nunca. Tú y el mundo.

Has aprendido que las situaciones ideales no existen, pero también has aprendido que no por ello vale la pena dejar de luchar por intentar llegar a ellas. Soñar es una de las cosas más maravillosas que existen. La resignación no te ha cogido de la mano y en cambio, siempre te ha acompañado el poder de la relativización. Has podido saborear cada uno de los momentos de tu tiempo sin que ellos te cegaran, y has podido comprobar que el amargo o el ácido son sabores que cuando desaparecen dejan un regusto de lo más agradable.

Hoy es el último día en el que vivirás conmigo, con la presencia volátil del nomadismo. Es por ello que te escribo esta carta para recordarte, en los momentos en los que la rutina decida –siempre bajo tu previo consentimiento, no te engañes- morderte la cola, que siempre tendrás la opción de regresar a mis pies y dejar que los tuyos fluyan en el camino que siempre estará por crear y nunca jamás tendrá un final cierto.

 De tu 50%, el Blai nómada, a tu otro 50%, el Blai estable.

Siempre hacia adelante…

Hoy se ultiman los detalles finales de este viaje, pero tan pronto como vuelva a estar en el equilibro del que llaman hogar, seguiré contando los lugares que me fueron perfilando a mi. Así que pronto, hablaremos de Japón, de Korea, de China, de Kirguistán, de Kazajistán y de Uzbekistán. Y quién sabe si más pronto que tarde hablaremos de mundos nuevamente lejanos, nuevamente especiales…

30 thoughts on “Carta desde la vida nómada o actualización final.

    1. Blai Post author

      Muchas gracias Antonio! Un honor tus palabras.

      Y no lo dudes. Sé que pronto volveré a estar viviendo cosas parecidas. El mundo ya me ha seducido, voy a comenzar un verdadero romance con él. ehhe

      Un abrazo ;)

  1. JAAC (@SltCnmg)

    Grande Blai!
    Esa carta ha dejado muy claro que, como pensabas, el viaje ha entrado en ti tanto que sacarlo será misión imposible (como si siquiera fueras a intentarlo ;-) ). Me parece una gran idea escribirte para recordarte que no todo será como la rutina quiera hacer que creas a partir de ahora, tú puedes coger el lápiz y dibujar lo que quieras: ya lo has demostrado!

    Como dice la frase de: sin pobres no podría haber ricos… sin ese 50% estable no se podría disfrutar del otro 50% nómada :-)

    Un abrazo amigo viajero! :-)

    1. Blai Post author

      Muchísimas gracias por tus palabras amigo. Este viaje que ya ha acabado va a estar en mi para el resto de mis días. Sin remedio alguno.

      Ha sido un placer que me siguiérais de principio a fin, de verdad. Pronto os sigo contando mis andanzas por allí! ;)

      un fuerte abrazo ;)

  2. Mª Mercè

    Blai, no tinc paraules per poder expresar el què sento en llegir la carta que has escrit a l’ “altre Blai”.

    Si abans de que emprenguèssis aquest viatge, eres una gran persona, ara -amb aquest bagatge que portes amb tu- a més seràs molt ric d’esperit.

    Des d’aquí vull felicitar als teu pares, per tenir un fill com tu.

    A tots tres, us envio una gran abraçada!!

    1. Blai Post author

      Moltes i moltes gràcies per les teves paraules, de tot cor. L’experiència que he viscut romandrà n mi per sempre i sí, n’estic segur que m’ha fet millor en molts aspectes que aviat sortiran a la llum en la vida diària.

      Moltes gràcies per estar allà constantment i fins aviat!

      una abraçada molt gran ;)

  3. M.C.

    Bonita carta final y más bonitas las fotos que la acompañan!! Qué penita que el viaje llegue a su fin, pero seguro que todavía te quedan muchas cosas por contarnos y mostrarnos.
    Saludos

  4. moonflower (Carol)

    Blai, m’has fet caure una llagrimeta i tot. Espectacular i gran final d’aquest trajecte. Tant com ho ets tú.

    No puc més que fer un +1000 a les paraules que t’ha dit la Mercè.

    Enhorabona per la gran experència que t’has permés viure i per ser com ets.

    Una abraçada forta, ben forta. I a gaudir d’aquest estiu entre el carinyo i amor dels teus.

  5. Carol

    Gran carta para acabar esta experiencia. Es una pena que este viaje en concreto llegue a su fin, pero seguro que esto es sólo el principio de otros muchos viajes y experiencias. Ha sido un placer leer tus vivencias por Asia, pero espero que aún te queden cosas por contar. ¡Un abrazo, Blai! And welcome back!

  6. Octavio

    Muy bonito tus ultimas reflexiones!! La carta escrita hacia uno mismo te hace recordar todo lo que has vivido, pero creo que esa carta comete un pequeño error, le escribes diciendo que es el último dia de nomada, y sinceramente no lo creo, solo creo que es un pasito atras para coger impulso y seguir con lo que mas te gusta, VIAJAR.

    Saludos y grandes fotos como siempre!!

  7. Cristina Dos de viaje

    Bonitas reflexiones Blai, no hacen más que demostrar que todo lo que has vivido y estás viviendo es algo más que “simplemente” viajar ” ;-)

    Estoy segura de que este tiempo que pasarás en casa disfrutando de y con los tuyos, siempre necesario y recomendable, será tan sólo una parada en el camino, para poco a poco, empezar a preparar algo nuevo.

    Espero esas crónicas aún por contar que guardas en el tintero! Un gran abrazo!!

  8. Viajando66

    Te hemos estado siguiendo durante siete meses y nos ha emocionado tu trayecto. Ahora ha llegado el momento de volver, pero pronto comienza el momento de volver a partir.

  9. Pau

    Ha sido un placer estar al otro lado de este viaje. Espero que la vuelta no sea demasiado dura y que encuentres tu camino muy pronto.

  10. José Carlos DS

    Está claro que este no ha sido un viaje más, ni mucho menos, la experiencia que has vivido durante estos 7 meses te habrá marcado para toda la vida y habrás aprendido mucho, una gran suerte poder seguirte a través de estas lineas y espero que nuestro reencuentro sea haga realidad pronto para que nos podamos contar muchas cosas.

    Un abrazo amigo!!! :D

  11. Alan

    Impresionante el relato y tus siete meses el cuál te he seguido desde el monitor.

    Espero una vez te aposentes nos deleites con los destinos que faltan! ;)

  12. Helena

    Parece que fue ayer cuando te veíamos marchar y ya estás de vuelta…
    Una preciosa carta te has autoescrito y preciosas también las fotos que has puesto.
    Ahora a descansar unos días, quedamos esperando que nos cuentes de esos lugares que aún no nos has hablado
    Un saludo ;)

  13. Pingback: Bitacoras.com

  14. Celia i Enric

    Hola Blai!
    T`hem seguit una part del teu viatge i ens ha encantat el que anaves explicant, fins ara no t’havíem escrit. Nosaltres fa uns mesos que hem tornat de fer la volta al món i també vam estar 7 mesos viatjant com tu… i aquesta carta ens ha fet recordar experiències molt intenses que vam viure i la nostra tornada, emocionant! Però creiem que has fet mal fet, ara ja tens a dins el virus del viatger, aquest que no té cap vacuna amb que curar-se i que t’acompanyarà tota la vida. Seràs un autèntic malalt dels viatges! ;)

    Benvingut!!

  15. Marta

    Blai!!!

    Preciosa entrada. Todo lo que has aprendido en este viaje te llena por dentro y estoy segura de que te ayuda a ver la vida de una manera diferente…sobre todo sin prejuicios.

    Viajar es un vicio necesario!!!

    Un abrazo!!!

    Marta!! ;)

  16. Dany

    Me ha encantado la carta Blai, y estoy seguro que al reelerla dentro de unos meses, o años, te hará esbozar una sonrisa. Ahí queda este viaje para siempre, o mejor dicho, esta experiencia, que siempre estará contigo. Mucho ánimo en la vuelta a la rutina, que tiene que ser dura después de tanto tiempo fuera. Aunque estoy seguro que pronto intentarás escapar de ella con algún viaje que te pedirá tu otra mitad jejeje.
    Un abrazo fuerte!!

  17. Sandra

    Blai, has vivido una experiencia única, irrepetible y que llevarás contigo el resto de tu vida. Por mucho que vuelvas a una vida “sedentaria”, también estará formada de trocitos de una vida nómada que, seguro seguro, te ha servido para crecer, para enriquecerte y sobretodo, para soñar. Y es que las personas nos formamos con nuestro día a día, con nuestras experiencias, y las que tú has vivido durante siete meses no tienen precio.

    Nosotros estamos contentos de haber podido soñar contigo, desde las pantallas de nuestro ordenador. Espero que hayas tenido un buen regreso a casa y que pronto nos sigas deleitando con nuevos relatos y nuevas fotos. Un abrazo!

  18. Arol

    Blai eres un crack!!!

    Ha sido un viaje estupendo (por lo que se puedo ver y leer) y eso es impagable. Ahora a esperar la siguiente salida de uno de mis viajeros preferidos ;)

    Un abrazo

  19. Serendipity Gi

    Molt, molt, molt bonica aquesta carta… quantes sensacions, quants sentiments, quantes emocions…
    Gràcies novament per compartir-ho!!!

  20. Laura

    Ostres Blai!! Quina pasada!!

    Saps que t’admiro molt?? Sobretot pq hi ha poca gent de la teva edat que ha fet el que tu has fet i que pugui tenir aquests pensaments profunds.

    Ja veig que en el viatge has après les coses importants que havies d’aprendre, a part de disfrutar de la vida mateixa i deixar-la fluir.

    Estic segura que aviat ens faràs gaudir amb els relats de les teves experiències en qualsevol part del món i ens les transmetràs amb la mateixa força que ho has fet fins ara.

    Una abraçada i endavant!!

    Laura

  21. Dani

    Una pena que pases del blog, con todo lo que te queda por contar. Será que andas ocupado en otras cosas, según he visto por twitter…

  22. Alan

    Pues si que es una pena que haya pasado totalmente del Blog cuando quedaban aún muchas cosas que contar

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>