Decir adiós cuesta; y mucho. (Actualización y reflexiones de este viaje)
Blai | 28/02/2012Hoy es mi último día en Luang Prabang, y prácticamente también el último día en este maravilloso país que es Laos.
Con esta, ya son dos las veces que he estado en este país del Sudeste Asiático que tantas diferencias tiene con sus vecinos: Tailandia, Vietnam, Camboya y China. Un país único, en un enclave único, con una gente única y con una ciudad única: Luang Prabang.
Y es que como ya sabréis, mi paso por Laos en esta aventura se ha limitado simplemente a una semana de descanso y de recuperación de fuerzas en esta ciudad declarada Patrimonio Mundial por la UNESCO.

Atardecer en el Mekong, Luang Prabang
Y estaréis pensando… ¿Y este, no estaba en Yunnan? ¿No decía que nos iba a enseñar lugares de China?
Como ya comenté en la entrada anterior, debido a problemas con el Internet en China (qué problemas; la censura de los demonios) no he podido mantener actualizado el blog tanto como me hubiera gustado por lo que mis crónicas van con algo de retraso, es decir, que ahora os estoy contando lo que viví hace un par de semanas. Poco a poco, espero recuperar el buen ritmo e incluso sueño con poder alcanzar el presente (waw, esto suena ya como una película fantástica), aunque creo que difícilmente va a ser así más que nada por los próximos destinos a los que me dirigiré. No obstante, no lo niego: lo intentaré y es que creo que vale mucho la pena.
Así pues, y para que sirva de actualización es resumo mi situación y mis próximos pasos brevemente:

Bañándome en el Nam Khan con unos jóvenes monjes. Fue súper divertido, incluso hicimos “tubing”.
He pasado una fantástica semana en Luang Prabang entre templos, monjes, ríos, naturaleza y comida. Y ahora, tras este descanso me dirijo a mi siguiente país, aunque sólo será de paso. Os hablo, como seguramente estáis pensando de Tailandia.
Esta misma noche (mediodía en España) tomaré un autobús nocturno que me acercará en 12 horas (supuestamente, ya que aquí todo es relativo, sobre todo el tiempo en los transportes) hasta Huay Xai, situada en la orilla laosiana del Mekong, justo en frente de Chiang Khong, en la orilla Tailandesa. Así pues, mañana ya cruzaré la frontera como hice en su día hará 2 años aunque esta vez en sentido contrario.
Sorprendentemente, cuando uno entra en Tailandia por tierra, es decir, en cualquier medio que no sea el avión, sólo se le conceden 15 días de visado, es decir, ¡nada! (si se llega en avión, son 30). Y mucho menos con los planes que tengo en este país. Es por ello que, planeando mis futuros pasos, tuve que tomar una decisión y es que no tenía otra salida, tenía que salir de Tailandia y volver a entrar para poder obtener otros 15 días, con los que ya me sería suficiente para mis planes. (También existe la posibilidad de alargar este visado, aunque el máximo es de 7 días, también insuficiente).
La opción más común es Camboya. Visa Run. Entras a Camboya, pagas el visado camboyano y justo después, vuelves a cruzar a Tailandia. Otros 15 días para ti. Así de simple, así de estúpido.
Pero teniendo tantas posibilidades como las que uno tiene en el Sudeste Asiático, se me vino a la cabeza una idea macabra: Myanamar, la antigua Birmania.
Las fronteras terrestres están cerradas a los occidentales (a no ser que se viaje con un tour organizado, creo) por lo que el único medio de transporte es el avión. Y Air Asia fue la solución: 63€ un billete ida y vuelta a Yangoon desde Bangkok.

No os podréis quejar, con mapa y todo, eh! En azul el recorrido realizado ya y en rosa, los próximos pasos. Y luego…. ¡sorpresa!
No obstante (siempre hay peros), por fechas y planes futuros no tenía tiempo suficiente como permanecer los 28 días de visado que te permiten, así que mi visita a Birmania será bastante breve aunque espero, suficiente para hacerme una idea de las maravillas y las nada maravillosas penurias de este país. 15 días. Sólo 15 días, pero mejor que nada, ¿no creéis?
Y luego regresaré a Tailandia con un objetivo muy pero que muy ambicioso y digamos que muy… muy… acuático. Y paro de leer que si no, ya os cuento toda mi aventura antes de vivirla.
Pero como habréis visto el título de este artículo suena muy diferente a lo que os acabo de contar con tanta ilusión, ¿verdad? Y es que tras varios días aquí, uno acaba sintiéndose como en casa. Se crea una rutina, unos hábitos, unos costumbres e inevitablemente, uno acaba echando raíces.

Ai, como echaré en falta esas largas conversaciones con los jóvenes novicios. Tanto que aprender….
Y esto en un viaje es un poco “peligroso”. La vida del viajero es la del movimiento, la de seguir avanzando siempre, la de cambiar, la de seguir descubriendo cosas nuevas. Sin embargo, hay lugares que te llegan tan dentro del corazón, que en el momento, en el inevitable momento, en el que tienes que decirles adiós, un gran sentimiento de pena te atrapa.
Es la primera vez que siento este sentimiento cuando viajo, y es que viajando por un tiempo que ni yo mismo sé de cuánto será, todo se vive muy diferente.
En este viaje ya me ha ocurrido esto en 4 ocasiones, al dejar Beijing, al dejar Shanghai (sí, pese a que tenía ganas, había creado una gran familia en el albergue), al dejar China (amo este país, cuna de mis experiencias viajeras) y ahora al dejar Luang Prabang.
Y aunque sé que a la mínima que vuelvo de nuevo a este movimiento al que tan adicto soy, me vuelvo a sentir pletórico, la cuestión es que me doy cuenta de que en cada uno de estos lugares que me atrapan, voy dejando trocitos de mi y poco a poco me voy descomponiendo; cada vez soy más sensible al encanto de los lugares, cada vez más me cuesta decir adiós.

Laos; de verdad: te amo. Gracias.
Así que lo mejor que puedo hacer es simplemente tomarme estas duras despedidas como “hasta prontos”. Si no, no sé qué haría…
Hoy me voy de Laos, hoy me voy del que sin duda, es uno de los mejores países que he conocido en mi vida, pero como os digo, no pienso decir adiós, simplemente viendo lo visto y viviendo lo vivido, sólo puedo decir:
¡Hasta la próxima! Y gracias; eso siempre…









Lo de VIAJAR es lo que tiene… o lo que creo que tiene porque no lo he podido disfrutar todavía. El ritmo es otro y siempre hay algo que te engancha y de lo que no te quieres separar, ¿no?
Piensa en todas las cosas que te quedan por ver y todas las que podrás volver a vivir
Sí, es muy diferente, no sé… Yo al menos lo estoy viviendo así de diferente…
Aunque como dices, al pensar en todo lo que me queda por ver y conocer, esta tristeza se puede tapar un poquito…. (aunque no mucho, Luang Prabang es tan maravillosa….)
En fin, un fuerte abrazo amigo!
Pues ciertamente siempre que dejas atras un lugar que te sientes como en casa, dejas unos sentimientos inexplicaes, pero que te llegan muy a dentro. Por el contrario se te crean nuevas ilusiones por el avance en el viaje y por las nuevas experiencias que vas a vivir, vas a Myanmmar!! impresionante chico.
Saludos!!
Sí Octavio… vas dejando tantos sentimientos y recuerdos a lo largo del camino… Y sí, las nuevas experiencias estan por venir, pero el pasado es siempre el pasado, el pasado nos hace presente… En fin, que me pongo filosófico y no acabaríamos nunca xDD
Un abrazo!!
Leyendo tu relato me han entrado unas ganas locas de ir a Laos!
Quizás 15 días seran pocos para estar en Burma, ya que las infraestructuras no son muy buenas por lo que me han contado, igualmente leeré muy atenta tus próximos pasos! ^_____^
Uf… Laos es tan maravilloso Isabel. Ya van dos veces y pensando en la tercera… hehe
Y sí, 15 días van a ser poquitos en Myanmar, pero qué le vamos a hacer… Intentaré ver sólo lo principal, y ya veré si lo consigo… xD
Un fuerte abrazo!!!
Bueno…
Has elegido uno de los mejores destinos del SA. Myanmar te fascinara, no pararas de sacar fotos, ya veras..
Si vas en noche de luna llena a la pagoda Swedaggon , fliparas.
Si me permites que te de un consejo, y dado los pocos dias que vas, yo no iría a ver la Golden Rock, y me perdería más por Bagan… es un valor seguro!!!!
Si tienes alguna duda.. lo mismo te puedo hechar una mano.
Un abrazo.. y sigue viajando y contandonoslo..!!
Oh!!!
Con todo lo que me cuentas me dan unas ganas ENORMES de estar YA allí! De verdad!
Aún no sé exactamente cuál va a ser mi plan (tengo que empezarlo a pensar, que tengo poco tiempo) pero la Golden Roc es algo que no me atrae mucho, así que seguramente pasaré de ella.
Ains, no sé, si se me ocurre alguna duda ya te diré, vale!!!
Un abrazo y gracias!!
Leyéndote hablar tan bien de Laos, me entran unas ganas locas de ir a ese país!!!!! Ahora ya no sé para dónde tirar este verano! jejeje
Saludos
hahah!!!
Mira, simplemente te diré que Laos es muy diferente a todos los países del Sudeste Asiático, o al menos, así lo creo yo. No he estado en Vietnam pero por lo que he leído y escuchado, SON DOS MUNDOS A PARTE. Con Tailandia ni hablemos y con el que se podría parecer un poco (aunque poco, poco) es con Camboya….
Laos quizás no tiene una Angkor Wat, o una capital vibrante como Hanoi, o unas playas como las de Tailandia pero su mayor tesoro es la gente. Es un país muy rural, muy básico, el transporte es fatal y duro e incluso te diría que es más caro que en Tailandia, por ejemplo… Pero no sé, a mi me ha conquistado no una, sino dos veces!
Ahora lo tienes más difícil aún, eh?! hehe
Un fuerte abrazo, ya me contarás…
El pasado verano estuve por Laos y Myanmar, entiendo lo de Luang Prabang, y creo que Myanmar no te decepcionará. El pais impresionante, su gente genial y una época importante en su historia. En definitiva un acierto!!
El 11 de Abril yo llego a Kuala Lumpur, mirando tu mapa a ver si nos cruzaremos en algún sitio “acuático”
Saludos y que disfrutes Myanmar!!
Muchas gracias Juan!
Laos… Uf, Laos es tan maravilloso… Y no sé por qué pero me da que en Myanmar encontraré una gente similar, al menos de bondad infinita como la laosiana… Me da a mi que son los dos países menos transcurridos y visitados del Sudeste Asiático y esto tiene algo que ver…
Ya te diré…
Pues no sé que planes tienes pero difícilmente nos podremos ver, porque yo para esas fechas tengo que estar ya en Ind…. Bueno, ya sabes.. hehehe
Información Bitacoras.com…
Valora en Bitacoras.com: Hoy es mi último día en Luang Prabang, y prácticamente también el último día en este maravilloso país que es Laos. Con esta, ya son dos las veces que he estado en este país del Sudeste Asiático que tantas diferencias tiene co…..
Quan jo anava cap a Laos i Cambodja em vas dir que m’enamoraría d’aquest dos països. Teníes tota la raó.
I veient que has tornat a Laos, tinc una petota enveja. Nomès petita, eh?
Gaudeix molt, encara que vagis deixant trocets de tu per el camí.
Deixes trocets, però carregues la motxilla de tot el que has rebut.
Petons i abraçades!!
hehe Sabia que t’encantarien, son dues joyes…
Realment tens raó, m’enduc molt més del que deixo, com un deute etern, pero vaja, que la trsitor costa de marxar…
Una forta abraçada MªMercè!
Oh, Blai, és al.lucinant llegir el que escrius i com ho escrius……………………hi poses tot el que ets un esser taaann especial!!!!!
Continua el teu meravellòs viatge i segueix disfrutant de totes aquestes emocions i sentiments per tot el que t´envolta!
T´ESTIMO!!!!!!!!!!!
Ai, Madame punts suspensius…. hahah
Gràcies mama, un petó!
Myanmar te va a encantar; no asi tanto sus precios pues respecto al sudeste asiatico es de lo mas caro.
Nosotros va a hacer un año que estuvimos, si necesitas algo ya sabes.
Como comentan por aqui pierdete por Bagan, alquila una bici y a pedalear entre pagodas; tampoco te pierdas el lago Inle y el mayor puente de teca cerca de Mandalay. Normalmente es la ruta que hacemos todos los turistas-viajeros.
El tema del bus es desesperante pero ya lo veras con tus propios ojos.
Respecto a Tailandia poco que decir aunque tambien tiene muchos atractivos, La incognita que comentas, ¿tiene que ver con aletas y gafas y un famoso título?
Suerte!!
WAWm cuántas maravillas de Myanmar que me decís…. Qué ganas por dios!! hehe
Pues ya veré, ya veré que ruta hago pero seguro que será esta…. Yangoon, Mandalay y alrededores, Bagan y Inle. Por los días que tengo y las restriccines del país poco más puedo hacer… hehe
Ah, y tu gran duda…. Sólo decirte que vas MUY bien encaminado, aunque ya os lo contaré más adelante!
Un fuerte abrazo amigo!
Por si necesitas, aqui dejé un pequeño resumen de nuestra viaje.
http://www.organizatusviajes.es/viewtopic.php?f=117&t=1801
supongo que es normal sentirte apenado y triste después de pasar maravillosos momentos con personas que en el fondo de tu corazón sabes que probablemente jamas vuelvas a ver, aunque vuelvas al país. Me encantan tus aventuras…espero la próxima! un saludo desde Málaga.
Muchas gracias Laura.
Yo también creo que es algo normal e inevitable… Quieras que no… son muchos días y muchas personas…
En fin, un fuerte abrazo!!!
Decir adiós cuesta mucho… Sobre todo cuando has conocido a gente con la que se crea una conexión particular. Siempre queda la emoción de continuar el viaje, de saber que se va a conocer a más gente… pero siempre se queda ese nudo en el estómago…
Sigue disfrutando!!
Eso es…. siempre están las ganas de seguir avanzando, pero queda algo dentro tuyo que no te deja estar del todo contento y feliz… hehe Aunque por suerte, con un par de días se acaba! xD
Un fuerte abrazo amiga!
Cuesta cuesta … sobretodo por la vuelta al trabajo …
pero … al final al tiempo y el post viaje te ayuda a asimilar lo adquirido en cada viaje (conocimientos, cultura etc.) y eso nos ayuda normalmente a mejorar como personas … es como terminar un curso …
Gracias por compartir y un saludo.
Alfonso – http://www.thewotme.com -
Me gusta tu comparación con la vuelta a casa.
En realidad no es eso exactamente, peor se asemeja bastante. Es como dejar un lugar que sabes que te encanta para volver, en este caso, a lo desconocido.
Si….
Un fuerte abrazo amigo y gracias a ti por venir!
Como se nota que te gusta Laos y en concreto Luang Prabang, que entre Carmen Teira y tú, parece que os habéis empeñado en que vayamos para allá lo antes posible jeje
Me gusta la idea de visitar Myanamar, son 2 semanas, como si fueras en un viaje de los “normales”, por lo que yo creo que será una bonita experiencia, siempre gusta ir más relajado, pero bueno, ya habrá la oportunidad de volver.
Menudo planning más majo y lo que queda… muahahaha
Pues nada, ya estoy al día, yo se suponía que me iba a acostar a las 12, pero al final me he entretenido leyéndoos, si es que el cuerpo me pide ya viaje y estoy nervioso.
Un abrazote!!!!
Uf… Luang Prabang me tiene loco! De verdad, me veo retirándome allí (si todo sigue como ahora, que por lo visto, poco ha cambiado desde que estuve en 2010)
Sí, después de viajar durante un mes enterno en China, dos semanas parecen pocas, pero en realidad, creo que tampoco está nada mal. Además, como ya comenté en sus inicios, la idea de este viaje no es conocer muy profundamente unos países, si no que lo que más me atrae, es la idea de poder tener una visión bastante global de varios países y culturas de Asia. Tener una visión caleidoscópica. Así que Myanmar, tiene toda la pinta de ser un lugar muy adecuado para esto.
Vaya tela, tu si que eres un lector fiel!!! Y sacrificado! Muchas gracias amigo! Un fuerte abrazo tailandés!
Blai!!
Te sigo desde hace un par de meses que te conocí a través de El Blog de Sele y me he enganchado a tu aventura en directo. Me encanta como vives el día a día de tus viajes… con tantan pasión y sentimiento
Hace dos año visité el sudeste asiático durante mes y medio y justo tuve que dejar en el tintero varios países que quería visitar y entre los damnificados estaba Laos y no sabes lo que me arrepiento ahora. TODO EL MUNDO ME CUENTA MARAVILLAS!!! Así que creo que no tengo más remedio que volver para conocerlo, no? jejeje
Sigue informando de tus andanzas desde el otro lado del mundo porque con ellas nos haces soñar al resto con las nuestras propias, que espero que lleguen pronto!!
Un abrazo,
Patricia
Muy buenos todos los relatos y las fotos increibles!!! Donde tienes puesto el interrogante, espero que tu pase sea Indonesia y sino lo haces te arrepentiras!!!!
Mas que un país es un continente, cada isla un pais con sus contrastes y paisajes increibles y sobretodo la gente, son increibles!!!